Dumating si Amara sa unibersidad sa Nairobi na tiyak sa isang bagay: itatangi niya ang kanyang pananampalataya at ang kanyang pag-aaral sa magkahiwalay na silid. Ang isang pag-aaral sa Bibliya sa campus ay hindi bahagi ng plano, pero isang kaklase ang patuloy na nag-aanyaya sa kanya, linggo pagkatapos ng linggo, nang walang presyon.

Sa wakas ay sumama siya sa dahilang ito’y magalang. Ang natuklasan niya ay isang maliit na bilog ng mga estudyante na nagbabasa ng isang kabanata ng Kasulatan nang sabay-sabay at nagtatanong ng tapat na mga katanungan — walang lektura, walang palabas, kundi mga tao na nakikinig sa isang lumang teksto at sa isa’t isa.

"Lumaki akong nakapaligid sa pananampalataya, pero wala pang sinuman ang nagtanong sa akin kung ano talaga ang nasa isip ko," sabi niya. "Ang pag-aaral na iyon ang nagbigay sa akin ng unang pag-unawa na kilala ng Diyos ang aking pangalan — hindi lang mga tao sa pangkalahatan, kundi ako."

Tatlong taon ang lumipas, nangunguna si Amara sa isang pag-aaral sa parehong campus, patuloy na nagmemeeting sa parehong hiniram na silid-aralan tuwing Martes ng gabi.