Ang kwentong ito ay ibinabahagi sa kahilingan ng taong kasangkot, nang walang pangalan o nakikilalang litrato, bilang pag-aalaga sa kanilang personal na sitwasyon.

Inilarawan nila ang isang panahon ng pag-iiwas mula sa kanilang maliit na grupo nang buo — hindi dahil sa hidwaan, kundi dahil sa kahihiyan sa mga laban na hindi pa sila handang pag-usapan. Sa halip na hayaang manahimik, ilan sa mga miyembro ng grupo ang patuloy na nakipag-ugnayan, mahinahon at walang hinihingi.

"Patuloy silang dumadating para sa akin kahit na tumigil na akong dumating para sa kanila," sabi nila. "Ang pasensya na iyon ang dahilan kung bakit ako bumalik."

Sila ay nananatiling bahagi ng parehong komunidad ngayon, sa kabilang bahagi ng panahong iyon.