Η Αμάρα ήρθε στο πανεπιστήμιο στη Ναϊρόμπι σίγουρη για ένα πράγμα: ότι θα κρατούσε την πίστη της και τις σπουδές της σε ξεχωριστούς χώρους. Μια μελέτη της Βίβλου στο πανεπιστήμιο δεν ήταν μέρος του σχεδίου, αλλά μια συμμαθήτρια την καλούσε συνεχώς, εβδομάδα μετά εβδομάδα, χωρίς πίεση.

Τελικά πήγε από ευγένεια. Αυτό που βρήκε ήταν μια μικρή ομάδα φοιτητών που διάβαζαν ένα μόνο κεφάλαιο της Γραφής μαζί και задаτούσαν ειλικρινείς ερωτήσεις — χωρίς διάλεξη, χωρίς θεατρινισμούς, απλώς άνθρωποι που έδωσαν προσοχή σε ένα παλιό κείμενο και ο ένας στον άλλο.

«Είχα μεγαλώσει γύρω από την πίστη, αλλά κανείς δεν μου είχε ποτέ ζητήσει να πω τι πραγματικά σκέφτομαι», λέει. «Αυτή η μελέτη είναι όπου κατάλαβα για πρώτη φορά ότι ο Θεός γνώριζε το όνομά μου — όχι μόνο γενικά τους ανθρώπους, αλλά εμένα.»

Τρία χρόνια αργότερα, η Αμάρα ηγείται μιας μελέτης δικής της στο ίδιο πανεπιστήμιο, εξακολουθώντας να συναντιέται στην ίδια δανεική τάξη τις βραδινές ώρες της Τρίτης.