Bu hikaye, ilgili kişinin isteği üzerine, isimsiz ve tanımlayıcı bir fotoğraf olmaksızın, kişisel durumlarına özen gösterilerek paylaşılmaktadır.

Küçük gruplarından tamamen uzaklaşma dönemini tarif ediyorlar — çatışmadan değil, konuşmaya hazır olmadıkları mücadelelerden dolayı duydukları utanç yüzünden. Sessizliğe boyun eğmek yerine, grup üyelerinden birkaç tanesi nazikçe ve hiçbir talep olmaksızın onlara ulaşmaya devam etti.

"Onlar benim için görünmeye devam ettiler, ben onları bıraktıktan sonra bile," diyorlar. "O sabır, geri dönmemin nedenidir."

Bugün aynı topluluğun bir parçası olarak, o dönemin gerisinde kalmış durumda.