อามาร่าเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยในไนโรบีโดยมั่นใจในสิ่งหนึ่ง: เธอจะรักษาศรัทธาและการศึกษาให้แยกจากกัน ห้องเรียนพระคัมภีร์ในวิทยาเขตไม่อยู่ในแผน แต่มีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่เชิญชวนเธอทุกสัปดาห์โดยไม่มีแรงกดดัน

เธอตัดสินใจไปเพราะความสุจริตใจ สิ่งที่เธอพบคือกลุ่มนักเรียนเล็กๆ ที่อ่านพระคัมภีร์บทเดียวด้วยกันและตั้งคำถามอย่างตรงไปตรงมา — ไม่มีการบรรยาย ไม่มีการแสดงออก มีเพียงผู้คนที่ให้ความสนใจกับข้อความเก่าแก่และกันและกัน

"ฉันเติบโตมากับศรัทธา แต่ฉันไม่เคยมีใครถามฉันว่าคิดอย่างไรจริงๆ," เธอกล่าว "การศึกษานั้นทำให้ฉันเข้าใจครั้งแรกว่าพระเจ้ารู้ชื่อของฉัน — ไม่ใช่แค่คนทั่วไป แต่เป็นฉัน"

สามปีต่อมา อามาร่ารับหน้าที่เป็นผู้นำการศึกษาของตัวเองในวิทยาเขตเดียวกัน โดยยังคงประชุมในห้องเรียนที่ยืมมาทุกวันอังคารในตอนเย็น