Amara arriveerde aan de universiteit in Nairobi met één zekerheid: ze zou haar geloof en haar studie in aparte ruimtes houden. Een campus Bijbelstudie maakte geen deel uit van het plan, maar een klasgenoot bleef haar uitnodigen, week na week, zonder druk.

Ze ging uiteindelijk uit beleefdheid. Wat ze vond was een kleine kring van studenten die samen een enkel hoofdstuk van de Schrift lazen en oprechte vragen stelden — geen lezing, geen optreden, gewoon mensen die aandacht schonken aan een oude tekst en aan elkaar.

"Ik was opgegroeid met geloof, maar ik had nooit iemand gehad die me vroeg wat ik er eigenlijk van dacht," zegt ze. "Die studie is waar ik voor het eerst begreep dat God mijn naam kende — niet alleen mensen in het algemeen, maar mij."

Drie jaar later leidt Amara zelf een studie op dezelfde campus, nog steeds in het zelfde geleende klaslokaal op dinsdagavonden.